محققان در یک مقاله جدید، نگاهی متفاوت به رسیدن به هوش مصنوعی عمومی (AGI) انداختهاند. آنها معتقدند مشکل فعلی مدلهای زبانی، کمبود «توانمندی» نیست، بلکه «کامل بودنِ ابعادی» (Dimensional Completeness) است.
این پژوهش پیشنهاد میدهد که برای اینکه هوش مصنوعی حس یک «موجود زنده» را به ما بدهد، باید مفاهیم انسانی مثل «زمان، حقیقت، آنتروپی و عشق» را به عنوان رفتارهای مستقل از هوشِ پردازشی در خود داشته باشد. به عبارت سادهتر، برای داشتنِ یک همراهِ هوشمندِ واقعی، به جای قدرت محاسباتی بیشتر، به «شخصیت» و «حضور ذهن» نیاز داریم!
نظر شما چیست؟ آیا هوش مصنوعی با این رویکرد میتواند در آینده جایگزین دوستان انسانی شود؟
منبع: arXiv AI