پژوهش جدیدی که بهتازگی در arXiv منتشر شده، نکته بسیار جالبی درباره رفتار مدلهای زبانی (LLM) در نقش «ایجنتهای مذاکرهکننده» مطرح کرده است. تفاوت اصلی در اینجاست: هوش مصنوعی برای «حل مسئله» (Solver) عالی است، اما در «شبیهسازی رفتار انسانی» (Sampler) ضعفهای عجیبی دارد!
محققان متوجه شدند که وقتی مدلها را برای مذاکره (مثلاً سر یک مقررات پیچیده) به کار میگیریم، فعال کردن قابلیتهای «استدلال» (Reasoning)، باعث میشود مدلها فقط ادای رفتار انسانی را درآورند، اما در نهایت به توافق نرسند. در واقع، هوش مصنوعی بهجای یادگیریِ سازش و انعطاف انسانی، صرفاً مسیرهای مختلفی برای به نتیجه نرسیدن طی میکند!
این تحقیق نشان میدهد که برای ساخت ایجنتهای واقعگرایانه، باید روی «حافظه ساختاریافته» تمرکز کنیم؛ چون بدون آن، هوش مصنوعی حتی با بهترین متدهای استدلال، نمیتواند مثل یک انسان در مذاکرات به نقطه مشترک برسد. 🧠💡
سازی
منبع: arXiv AI