محققان در مقالهای جذاب به بررسی سازوکار داخلی «مدلهای زبانی دیفیوژن» (DLMs) پرداختند. برخلاف مدلهای قدیمی، این مدلها به طور مستقیم با «زمان» (Timestep) کار نمیکنند، اما نتایج نشان میدهد که آنها در لایههای پنهان خود، مفهوم «زمان و پیشرفتِ حذف نویز» را به شکل دقیقی بازنمایی میکنند.
این کشف به ما اجازه میدهد تا با کنترل این فضای پنهان، روی میزان اطمینان و خروجی مدلها تسلط بیشتری داشته باشیم. قدمی بزرگ برای درک بهترِ «جعبه سیاه» هوش مصنوعی! 🤖✨
منبع: arXiv AI